By zmienić coś w życiu postanowiłem, że zadbam najpierw o dyscyplinę w swoim umyśle. Przez 32 lata nie potrafiłem nawet wstać z łóżka zaraz po dźwięku budzika. Z racji na rodzaj wykonywanej pracy, moje poranki wyglądały różnie – od wstawania czasem o 5 w ciężkich dniach do wstawania o 12 w wolnych lub nieco luźniejszych dniach. Zawsze chciałem jakoś unormować czas snu i wstawać z budzikiem, ale jakoś nigdy nie wychodziło. Sprawdzałem różne godziny chodzenia spać, różne godziny wstawania i nic nie dawało oczekiwanego rezultatu, bo zawsze po przebudzeniu było – jeszcze tylko chwilka. Po czym wstawałem godzinę, dwie, czy nawet 3 lub 4 godziny po wyznaczonym przez siebie czasie. Zawsze zmieniałem swoją praktykę jak tylko zaczynało być pod górkę. A to za późno się położyłem, a to budzika nie usłyszałem, a to nie miałem potrzeby wstać od razu itp. Następstwem tego było złe samopoczucie, myśl, że znowu zawaliłem, co ze mną nie tak jeśli nawet nie potrafię zwlec się z łóżka o konkretnej godzinie.

21.04.2026r. rozpocząłem naukę dyscypliny – wybrałem 1 możliwy do wykonania nawyk, tylko 1.

Założenie – wstaję o 7, równo z budzikiem

Organizm z przyzwyczajenia wyłączył budzik i poszedł dalej spać. By wytresować umysł zaraz po faktycznym przebudzeniu wstawałem z łóżka 10 razy (metoda Miyamoto Musashiego), na zasadzie – nie chcesz wstać raz o konkretnej godzinie, to teraz wstaniesz 10 razy.

Wstawałem i kładłem się z powrotem do łóżka, by od razu wstać i tak 10 razy. Było to obarczone dyskomfortem i wstydem, bo dziewczyna patrzyła na mnie jak na głupiego. Przy pierwszych powtórzeniach było całkiem śmiesznie, ale po 10 razie czułem jak mnie skręca z bezsensowności wykonania, nazwijmy to, ćwiczenia i stwierdziłem, że nie chcę tego więcej robić.

22, 23, 24.04 kolejne trzy dni wstawałem równo z budzikiem, o 7. Zupełnie jakby umysł nie chciał powtarzać tej dziwnej czynności z pierwszego dnia.

25.04 przyzwyczajenie powróciło, jeszcze tylko chwilka przerodziła się w 2 dodatkowe godziny spędzone w łóżku. Pomyślałem „no nieeee” i zacząłem wstawać 10 razy.

26.04 tym razem wstałem o 7:40, nadal za późno, więc 10 powtórzeń wstawania czekało.

Tego dnia zdałem sobie sprawę z tego, że wstawanie dla samego wstawania tak wcześnie nie ma sensu, dodałem więc kolejny element, kolejną czynność, która  miała pomóc mi w rozruszaniu się po tak nagłym wstaniu z łóżka (tak, wstanie z budzikiem to nadal nagła, niezrozumiała dla mojego organizmu czynność). Zaraz po ubraniu się i porannej toalecie zacząłem wychodzić na świeże powietrze, podlać warzywka w ogródku. Chciałem też wprowadzić więcej ruchu do mojego planu dnia i pomyślałem, że dawno nie machałem kijem, a kiedyś co jakiś czas lubiłem to robić.

Założenie – wstaję o 7, równo z budzikiem, po ogarnięciu się idę podlać ogródek, po południu przez 10-15 minut wykonywać proste techniki rotacyjne kijem.

27.04 kolejny dzień, wstałem 7:10, nie jest to równo z budzikiem, ale stwierdziłem, że nie jestem tyranem i jakiś margines błędu mogę sobie pozostawić, więc nie robiłem karnych powtórzeń. Zgodnie z planem wyszedłem na zewnątrz i oporządziłem warzywka. Po południu, bliżej wieczora przypomniało mi się o kiju, z ustawionym czasem zacząłem nim kręcić, przez ustalone 10 min.

28, 29.04 wstałem kolejno o 8:40 i 8:20. Bez karnych powtórzeń.  Opóźnione wstawanie nie pozwoliło mi wyjść na zewnątrz. Czułem się trochę źle z tym, że mam proste zadanie jakim jest podlewanie warzyw, niedługo po obudzeniu i nie potrafiłem się z niego wywiązać. Prawdę mówiąc, było to moje pierwsze zobowiązanie wobec samego siebie, po tylu tatach życia. Do tej pory robiłem rzeczy, które inni mi narzucali. Koniec końców, warzywa podlałem później po południu, a trening z kijem przed samym snem.

30.04 – 8.05 cały ten tydzień wstawałem równo z budzikiem, bez zająknięcia, bez negocjacji. Godzina 7, alarm wyje, ja wstaję. Nie sądziłem, że to może być takie proste. Jakby to stwierdzenie sprzed tygodnia, że „nie potrafię wywiązać się z własnych zobowiązań” coś we mnie zmieniło, coś kliknęło. Plus ogródek zawsze podlany (no chyba, że akurat padało). Mimo wszystko, wychodziłem z domu nawet na 2-3 minuty. Jeśli chodzi o trening z kijem, wrzuciłem go do porannych czynności, a to dla tego, że zdarzyło się klika razy w ciągu tego tygodnia, że przypominało mi się o tym dopiero tuż przed spaniem, ale chciałem i to zobowiązanie „codziennego ruchu” kontynuować, więc zmęczony, prawie na śpiąco, machałem tym kijem. Wiedziałem, że będzie ciężko rano jakkolwiek się ruszać, bo zwykle byłem leniwy i zwyczajnie nie miałem ochoty na takie rzeczy. Ale jak się okazało, nawet daje mi to więcej energii na start.

Test 9.05… aby wyrobić się ze swoimi nowo nabytymi nawykami przed pracą musiałem wstać wcześniej. 5:30. Kosmos! Jeszcze tydzień temu bym się zapłakał, ale uznałem, że skoro potrafię wstać o 7, równo z budzikiem, to czemu nie zrobić tego samego o 5:30 – budzik dzwoni, ja wstaję. Sprawdźmy.

9.05 5:30, budzik dzwoni, ja wstaję, jakby nie było przeszkód. Zrobiłem co miałem zrobić, warzywa podlane, kij pomachany i została mi jeszcze chwila dla siebie. Byłem w potężnym szoku. Musiałem to powtórzyć następnego dnia, ale skoro raz się udało, to czemu nie miałoby się udać po raz kolejny.

10.05 wstałem dopiero o 5:45, dziś było ciężko. Totalnie nie wyspany, zmęczony, organizm w szoku. Poprzedniego dnia było łatwiej, bo jakby więcej motywacji miałem, może nazwać to adrenaliną, że robię coś kosmicznego. A dziś , było po prostu to samo. Dodatkowo mało snu. Mimo wszystko odbębniłem (słowo użyte specjalnie, bo tak to wyglądało) swoją rutynę.

Mam szalony pomysł. Skoro udało mi się wstawać przed 6 te ostatnie dwa dni, to w sumie mógłbym dać radę wstawać tak codziennie. „Będę chodził wcześniej spać i dam radę” – zmotywowany i ciekawy umysł. A że mam już „solidny” nawyk wstawania z budzikiem, podlewanie ogródka i trening z rana, to dodajmy coś kolejnego. Pisanie. Nie wiem co miałbym pisać, jak, po co i dlaczego, ale skoro rano mam jeszcze parę chwil wolnych, to wykorzystam je właśnie na to.

Założenie – wstaję o 5:30, poranne rotacje kijem (10 min rozruchu), podlewanie ogrodu (czytaj: wychodzenie na świeże powietrze), pisanie.

11-17.05 wstawałem o 5:30, podlewałem ogród (chyba, że padało, to tylko wychodziłem na zewnątrz), trenowałem z kijem – wszystkie te nawyki stają się coraz mocniejsze i w zasadzie nie muszę o nich myśleć, po prostu robię zamiast dyskutować czy mam no to ochotę. Pisanie – na początku zapisałem pytania z filmu na YT, który mnie zafascynował, w kolejnym dniu coś podobnego, parę zdań, raz nie pisałem, bo wstałem z 20-sto minutowym opóźnieniem, drugi raz, sobota, nie zdążyłem pisać przed pracą. W niedzielę też nie pisałem rano, ale dużo zapisałem po południu.

Już mi chodzi po głowie kolejna rzecz, którą mógłbym robić (nagrywanie filmików), ale najpierw chcę utrwalić te nawyki, które już mam, żeby nie za dużo naraz, żeby mój system się nie zawalił z przeciążenia. Małe kroczki zgodnie z filozofią Kaizen – codziennie o 1% lepiej niż wczoraj.

18-24.05 Filozofia Wabisabi mówi, że piękno ukryte jest w niedoskonałości, a nie w perfekcji. Trzymam się tego, bo ten tydzień był ciężki jeśli chodzi o wstawanie z budzikiem. Ze dwa dni były takie, że z alarmem zerwałem się na równe nogi, ale pozostałe… godzina po dźwięku pobudki, pół godziny, a to jakaś dyskusja ze sobą, że może by poleżeć jeszcze 5 minut. Tak, powrócił ten głos, który starałem się sumiennie odrzucać przez miesiąc. W kolejnym tygodniu będę kładł się wcześniej do spania, bo 5-6 godzin to jednak dla mnie za mało i zakładam, że to dla tego, miałem trudności ze wstawaniem. Poranny rozruch sam z siebie został wydłużony czasem nawet do 30 min (z początkowych 15 min). Wyszło to naturalnie bo poczułem, że dobrze byłoby się porozciągać i porolować spięte miejsca w ciele. Wychodzenie na świeże powietrze pozostaje bez zmian. Jeśli chodzi o pisanie, staram się codziennie coś zapisać, czy to przemyślenie, czy wpis w dzienniku. Przy bardziej zabieganym dniu może się nie udać, ale tu też działa Wabisabi. Muszę jednak pamiętać, żeby filozofia ta nie była cichym przyzwoleniem na codzienne odpuszczanie sobie danej czynności, ponieważ jest to ukryta pułapka, która zaprowadzi mnie do początku mojej nauki dyscypliny. „Utrata jednego dnia to przypadek, utrata dwóch dni to już początek nowego nawyku”.

Zauważyłem też, że większość domowych zadań robię bez „nie chce mi się”. Nie wiem czy to ma związek z tymi porannymi nawykami, ale jeśli tak, to jestem pod wrażeniem, bo w takim razie ta pierwsza godzina po obudzeniu się faktycznie determinuje to jak będzie wyglądać cały dzień. Przynajmniej tak mawiał Miamoto Musashi.

25-31.05 Biorąc pod uwagę założenie, że mam wstawać o 5:30 to tydzień zaczął się źle, ponieważ wstałem dopiero o 8. Nawet nie słyszałem budzika, albo nie pamiętam, żebym go wyłączał, a na pewno był ustawiony. Chyba przemęczyłem organizm sypiając po 5-6 godzin (tak jak i tej nocy) i potrzebowałem odespać. Na szczęście był to wolny poniedziałek, więc jak już się zwlekłem z łóżka to pozostałe nawyki i tak zostały wykonane. Był to już drugi dzień z rzędu jak nie wstałem równo z budzikiem. Muszę (chcę) się wziąć w garść, faktycznie chodzić wcześniej spać, bo za bardzo rozluźniłem ten nawyk w poprzednim tygodniu.

We wtorek wszystko wykonane, powiedziałbym perfekcyjnie. Pobudka o 5:30, rozruch 30 min, ogród podlany, herbatka zrobiona i notatka wykonana. Gotowy na dzień!

Środa. Wstałem godzinę później. Nie słyszałem budzika. Położyłem się o 22, więc miałem 7 i pół godziny snu (zakładając, że wstanę o czasie). Nie bardzo rozumiem jak to działa. Przez prawie trzy tygodnie, wstawałem bez zająknięcia, równo z budzikiem, a teraz nagle takie problemy, jakby organizm chciał wrócić, do tego co było czyli długiego spania ile wlezie. Może to ta sławetna motywacja się wyczerpała i dopiero teraz zaczynam czuć o co chodzi w dyscyplinie? Nie wiem. Pozostałe nawyki są praktykowane codziennie, najtrudniejsze jest wstawanie, zwłaszcza jak nieświadomie wyłączam budzik. Może telefon w dalszej odległości od łóżka mi ułatwi to przedsięwzięcie.

Wstawanie z budzikiem całe życie było moim utrapieniem, bo nie potrafiłem, nie mogłem, nie miałem ochoty wstawać. Teraz mimo wszystko widzę znaczną poprawę.

Tak sobie myślę, że może za wcześnie przestawiłem godzinę pobudki. Na początku miałem wstawać o godzinie 7, wychodziło przez tydzień i potem zaaferowany tym, że udało mi się wstać 2 dni z rzędu o 5:30 (bo praca tego wymagała) stwierdziłem, że czemu nie wstawać tak cały czas. Zamiast szlifować regularność, to po pierwszym sukcesie postanowiłem docisnąć, bo „mi się spodobało”. Niestety nie o to chodzi w dyscyplinie, a przynajmniej na początku. Teraz to widzę, dlatego pozostawię godzinę 5:30 i nie będę wprowadzać większych zmian. Bo już mi przyszło do głowy, że może powinienem zmienić czas chociaż na 6. Ale byłaby to kolejna zmiana, których to w pierwszych krokach chcemy unikać.

Miałem też dziś wewnętrzną wojnę zatytułowaną: „po co ja to robię”. Spodziewałem się, że przyjdzie taki moment. Nie należy przywiązywać się do tej myśli. Im więcej z nią przebywamy, tym więcej wątpliwości nas nachodzi. I tak jest z każdym myśleniem na temat jakiegoś naszego projektu, za który chcielibyśmy się zabrać. Po zapadnięciu decyzji o wykonaniu danego przedsięwzięcia temat powinien zostać zamknięty, by zrobić miejsce kolejnej fazie jaką jest działanie. Dlatego często nie możemy wcielić w życie naszych planów, bo ciągle siedzimy w fazie pierwszej – „Czy powinienem się za to zabrać?”, „Czy to ma sens?”, „Po co mi to?” Itp. zamiast skupić się na działaniu wracamy do tych pytań. I tu wchodzi nowe słówko – prokrastynacja, czyli odkładanie na później, przeciąganie w czasie, bo teraz ważniejsze jest liczenie liści na drzewie, niż to co faktycznie mamy zrobić. Myśli przychodzą i to nie jest złe, nienaturalne, czy bez sensu. Umysł w ten sposób chce się obronić przed czymś czego nie zna. Bo na dobrą sprawę, nie wiadomo co się stanie jeśli wejdziemy w nasz projekt na 100%. Albo wielki sukces, albo sromotna porażka, z której trzeba by było zaczerpnąć wiedzy, odrobić lekcje, by następnym razem się powiodło.

Czwartek. Wstałem 10 min po budziku. Reszta czynności bez zmian.

Piątek. Wstałem z budzikiem, spałem 5,5 h, trochę jednak krótko. Pozostałe czynności wykonane, poza pisaniem, ze względu na pracę od rana. Niby mogłem coś zapisać po południu ale zjadłem jakąś zupę z tak zwanego „chińczyka”, strułem się tym i nawet nie myślałem o pisaniu czegokolwiek. Położyłem się o 22, żeby mieć więcej snu na regenerację. (napisane w niedzielę)

Sobota. Wstałem o 7, dużo snu, lecz bardziej niewyspany, ale to pewnie przez zatrucie pokarmowe, które niestety nie ustąpiło. Budzika nawet nie usłyszałem. Przez złe samopoczucie nie wykonałem rano żadnego nawyku, a praca już czekała. Dopiero wieczorem stwierdziłem, że chociaż pomacham przez chwilę kijem i tak też zrobiłem, potem tylko prysznic i spać o 23. (napisane w niedzielę)

Niedziela. Zatrucie odpuściło. Wstałem równo z budzikiem, zastosowałem metodę oddalonego od łóżka telefonu, czyli musiałem wstać, żeby go sięgnąć. Wzorowo wypełniłem wszystkie nawyki.

1-7.06 Poniedziałek. Minął już ponad miesiąc od kiedy zacząłem wprowadzać małe czynności do codziennego życia. Wiadomo, raz wyszło lepiej, raz gorzej, ale nauczyłem się dwóch rzeczy. Po pierwsze, nie poddawaj się po pierwszym złamaniu nawyku, bo to tylko potknięcie. A potknięcie cechuje się tym, że nie przestajesz iść dalej, tylko na chwilę zwalniasz, by złapać równowagę. Po drugie i wiąże się to z poprzednim, zaufanie do samego siebie. Można powiedzieć, że na początku moja decyzja o zmianie była swojego rodzaju obietnicą i poprzez małe kroczki, które są odzwierciedleniem dotrzymywania sobie obietnic, dochodzę zmiany tożsamości. Brzmi brutalnie ale prawda jest taka, że po zaledwie miesiącu nie jestem już osobą, która wstawała o 10 czy nawet później i tylko marzyła o wstawaniu wcześnie rano, żeby zrobić trening, tylko już czuję się porannym ptaszkiem wstającym o 5:30 cieszącym się porannym spokojem i rozpędem na resztę dnia. Oczywiście są rzeczy, które musiałem poświęcić (i jest to słowo klucz), dla takiego stanu rzeczy. Nie mogę sobie pozwolić na siedzenie do 2 czy 3 w nocy, teraz staram się chodzić spać najpóźniej o 23. Zdarzy się czasem spanie dopiero o północy, ale od razu czuje to następnego dnia. Dzięki tej zmianie uregulowałem sobie godziny snu, wydaje mi się, że jakość snu jest znacznie lepsza i co najważniejsze, jak już wspomniałem, mam czas na rozpęd, rozbudzenie się i spokojny start dnia, a nie jak to było wcześniej, w zasadzie zawsze, że wstaję z wyrka w ostatnim możliwym momencie, szybkie ogarnięcie się, wyjście z domu bez jedzenia, bo już nie starczyło czasu i to wszystko w napięciu i prędkości.

Wtorek. Zapowiada się luźny dzionek. Do tej pory odhaczałem w tabelce wszystkie poranne czynności, żeby mieć kontrolę nad tym czy o nich pamiętam czy nie. Przestałem to robić, ponieważ wychodzenie na powietrze, rozruch i pisanie są już integralną częścią mojego poranka. Myślę, że na początku takie odznaczanie ma sens, po też by sobie przypominać o nowych postanowieniach. Po ponad miesiącu czynności i tak są wykonywane, jak nie rano, to później, a jak jednego dnia czegoś nie uda się zrobić, to też nie ma tragedii. Nie można też popadać w paranoje. System jest dla nas, a nie my dla niego. Prowadzenie tabelki z nawykami może przerodzić się w uciążliwą listę zadań do wypełnienia, a tego nie chcemy. Dlatego każdy idealny plan zatytułowany „od jutra zmieniam swoje życie” nie ma sensu, bo zamiast konsekwentnie i powoli zmieniać siebie, swoje nastawienie i swoje działania, tak żeby umysł zdążył się zaadaptować, chcemy jednym ciągiem zadań zmienić całe życie przyzwyczajeń. Innymi słowy – zamiast coś faktycznie zmienić, dodajemy kolejne zadania. Mózg się przeciąża i to jest przyczyną porzucania po kilku dniach swoich zamierzeń. Potem zrzucamy winę na motywację, która też się wyczerpała i na brak silnej woli, która nie miała fundamentu, by dźwignąć nasze marzenia i koniec końców wracamy do obwiniania siebie, że jesteśmy za słabi. Zamknięte koło toczy się dalej.

Środa. Czuję się obolały i ogólnie zmęczony, ciężko robiło mi się rozruch. W sumie nie wiem dlaczego. Spałem 6,5 h jak zwykle w ostatnim czasie (a nawet prawie 7, bo wstałem 20 min po budziku), wczoraj nie miałem ciężkiego treningu (chyba, że to z poniedziałkowej capoeiry właśnie weszło). Może jednak powinienem spać dłużej, żeby mieć lepszą regenerację, nie mam pojęcia. Wiem tyle, że w ogólnym rozrachunku czuję się znacznie lepiej, niż jak miałem rozregulowany sen. Wtedy zdarzało się, że spałem 12 godzin, a zdarzało się też, że spałem 3-4 godziny. Teraz te 6,5 godziny to jest standard, czasem zdarzy się 5,5 godziny snu, ale jest to najczęściej dzień treningowy, gdzie wracam do domu dopiero koło 22:30.

Czwartek i Piątek. Ciekawe uczucie, że jeszcze nie tak dawno, bo 2 miesiące temu, można powiedzieć szarpałem się ze sobą o wcześniejsze wstawanie, ciężko mi było cokolwiek napisać, a o jakimkolwiek poruszaniu się zaraz po wstaniu mogłem w ogóle zapomnieć. Teraz? Nie mam żadnego problemu z tym wszystkim. Jedna czynność napędza drugą. Byleby się z tym nie spieszyć i także należy słuchać organizmu. Jednego dnia rozruch jest idealny trwa prawie 40 min i już w trakcie mam dużo energii, innym razem trwa ledwo 20 min, czuję się wyczerpany i obolały, na przykład po ostatnim treningu, jak to miało miejsce w środę. Jeśli o pisanie chodzi, mózg jest dotleniony po rozruchu i wyjściu na zewnątrz i jakoś tak pisanie samo idzie i tak samo – raz napiszę mniej, raz więcej, ale cały czas jest ta ciągłość.

Sobota. Kolejnym krokiem, który myślę trzeba już postawić, a w zasadzie dwa kroki, są nie skrolowanie oraz nie objadanie się. To są rzeczy, które dla odmiany trzeba wyeliminować. Japończycy mówią o najadaniu się na 80%. Jest to wskazówka, żeby przestać jeść wcześniej niż dopiero gdy czujemy jak jedzenie podchodzi już pod korek. Dlatego dobrym pomysłem jest nakładanie mniejszych ilości na talerz. Zamiast robić jajecznicę z 4 jaj i całej kiełbasy, weź 2-3 jajka i połowę kiełbasy. Główną bronią w takim postępowaniu jest niespieszne jedzenie w skupieniu na posiłku oraz odczekaniu 20 minut po skończeniu. Informacja o pełnym brzuchu dociera do mózgu w około 20 minut i w tym czasie najczęściej popełniamy błąd dojadania, bo przecież jeszcze jest miejsce. My o limicie dowiadujemy się zwyczajnie z opóźnieniem, ale jesteśmy już wtedy przejedzeni. W tym wypadku też należy słuchać organizmu. Jeśli mówi, że już wystarczy, to znaczy – już wystarczy, a nie – jeszcze troszkę mi zostało to sobie dojem i może jeszcze ten deserek skubnę. Wczoraj wpadłem w tą pułapkę, jadłem pyszną zupę cebulową, z przyzwyczajenia nałożyłem pełen talerz i w pewnym momencie poczułem, że należy przestać jeść, ale zostało „jeszcze tylko trochę” (co było 1/5 części talerza, ale w porównaniu z całością, było to trochę) i dopchałem, by wyczyścić naczynie. Potem znalazłem jeszcze miejsce na deser, bo skoro zupka weszła, to czemu kawałek ciasta miałby się nie zmieścić. W ten sposób znowu skończyłem ociężały, z przepełnionym żołądkiem, z mieszanką satysfakcji i wstydu z tyłu głowy. Aby zachować zdrowie i sprawność dobrze byłoby jednak się nie przejadać.

Podsumowując, mniej na talerzu oznacza większą szansę na nie dojadanie. Odczekanie tych 20 min po zjedzeniu mniejszej porcji może faktycznie przynieść uczucie pełnego brzucha. Oraz zawsze i wszędzie słuchaj swojego organizmu, bo wie on wcześniej niż mózg. A jeśli o skrolowanie chodzi, to chyba nie muszę tłumaczyć. Zabiera czas i daje uzależniającą, łatwą dopaminę, która sprawia, że tak ciężko jest przestać patrzeć w ekran.

Niedziela. Drugi i ostatni dzień warsztatów capoeira. Wstałem dopiero po 7 ze względu na to, że późno się położyłem spać, bo dopiero przed 1. Ogólnie było ciężko jak to w czasie warsztatów – mało jedzenia i spokoju, a stanowczo za dużo bodźców i wysiłku. Moje nawyki musiałem ograniczyć do minimum, ale udało mi się coś robić.

8-14.06 Poniedziałek. 5:30, wyczerpany po warsztatach. Wszystko mnie boli, rotacji kije zrobiłem tylko kilka, a pozostały czas przeznaczony na rozruch poświęciłem rozciąganiu pospinanych mięśni. Trochę rozmawiałem z ludźmi, niektórzy dowiedzieli się ode mnie, niektórzy z innych źródeł, że od jakiegoś czasu wstaję o 5:30. Biorąc pod uwagę to co pokazują media społecznościowe, na przykład „wstawanie o świcie prowadzi do zwycięstw”, albo „poranne rytuały najważniejszą częścią dnia” (i wiele innych) można by pomyśleć, że ludzie będą pod wrażeniem – może to za duże słowo, a nawet na pewno, ale sądziłem, że będą to odbierać co najmniej jako coś pozytywnego, rozwojowego. Okazuje się, że nie było takiej osoby. Wszyscy byli sceptycznie nastawieni do tak wczesnej pory (jak z resztą i ja kiedy się dowiedziałem ze 2-3 lata temu, czyli na długo przed moim projektem dyscyplina, że mój trener wstaje o godzinie 4:30 i wykonuje jakieś swoje czynności rozruchowe – rozwaliło mi to głowę, tak samo jak ludziom teraz dowiadując się o mnie). Pytali po co mi to, czemu tak wcześnie, mówili, że to jeszcze noc, że dzień nie istnieje o tej porze, że jestem jak jakiś kosmita (mówiąc to z delikatnym przekąsem, lecz pozytywnie i koleżeńsko). Jest jak jest, będę dalej robić swoje. Może niedługo wprowadzę jakieś zmiany do tego układu, ale jak na razie wszystko się sprawdza.

Wtorek. Pospałem do 6:30, po warsztatach jestem wyczerpany i obolały. Pokazuje mi to, że powinienem się wzmocnić, żeby nie doprowadzać do sytuacji, kiedy to po cięższym dniu czy dniach moje ciało krzyczy i rozpacza z wycieńczenia chciałbym doprowadzić do sytuacji, której warsztatowe weekendy będą tylko kolejnym dniem z treningiem, a nie ciężkim i głośnym maratonem. Dlatego, pomimo cierpiących mięśni, dzisiejszy rozruch był nieco inny – 5 min rotacji kijem, 10-15 minut bazy capoeira + kilka minut rozciągania. Ostatnio odpowiedziałem sobie na pytania związane z moim Ikigai – w skrócie mówiąc jest to cel życiowy. Pytania brzmiały: co kocham?, w czym jestem dobry?, czego potrzebuje świat?, za co mogą mi zapłacić?. Po analizie wyszło, że powinienem skupić się na Capoeira, pisaniu, grach (w głębszym rozumieniu) oraz ciszy i spokoju. Miyamoto Musashi mówił, że lepiej skupić się na swoich zaletach, rozwijać je i osiągnąć w nich mistrzostwo, niż powielać kroki innych ludzi i uczyć się wszystkiego, by być miernym w wielu dziedzinach. Bo bardziej niebezpieczny jest szermierz, który jedno cięcie ćwiczył 10 000 razy niż ten który próbował, 10 000 różnych cięć po 1 razie. To samo z resztą mówił Bruce Lee o kopnięciach. Na tę chwilę powiedziałbym, że te 4 elementy są moimi filarami, fundamentami, wokół których mogę budować swoją przyszłość.

Niedziela. Dawno nic nie napisałem, minęło kilka dni. Moje pierwsze nawyki wzorowo się utrzymują, gorzej z tymi nowymi. Jedzenie na 80% jest trudniejsze niż myślałem. W zasadzie codziennie się czymś przejadam. Nawet jeśli jest to tylko jeden posiłek na dzień, to i tak uznaję to za, nazwijmy to, porażkę. Dobrym pomysłem byłoby zwyczajne nakładanie sobie mniejszej porcji, ale czasem nałoży się mimo wszystko za dużo, a jak już jest na talerzu i zostanie odrobina, to przecież wyrzucać nie będę. I tak to się toczy. Gorzej jak pojawia się jeszcze deser i jest ta myśl, której jeszcze ulegam, że jak już i tak zjadłem więcej, to ta dodatkowa ilość w postaci ciasta nic nie zmieni. To jest moment w którym trzeba powiedzieć „nie”. Jeśli chodzi o skrolowanie, są takie chwile, że jest super, a jak nawet wejdę na jakieś rolki, to w miarę szybko odkładam telefon, bo sobie przypominam, żeby to zostawić. Ale czasem… biorę ten telefon i nagle jakby mózg zachodzi jakąś mgłą i widzę tylko ten mały ekranik. Niby słyszę z tyłu głowy tą myśl o odłożeniu urządzenia, ale hipnoza jest zbyt głęboka i spoooro czasu może na tym zlecieć.

Straszne jest to jak bardzo nie zdajemy sobie sprawy jak nasza świadomość ucieka w pewnych momentach. Niby mamy wszystko pod kontrolą, a tu nagle, pafff, ocknęliśmy się godzinę później z dużą ilością rolek w historii przeglądania, albo budzimy się dwie godziny później niż zakładała nasza 10 minutowa drzemka. My jako ludzkość jesteśmy zbyt przemęczeni tym ciągłym wyścigiem szczurów i nasze organizmy nam to pokazują, bardzo dobitnie, ale zamiast ich posłuchać to wypijamy kolejne dawki kofeiny, żeby jeszcze dociągnąć parę godzin do wieczora, albo wlepiamy spojrzenia w kolorowe ekrany, zalegając na kanapie myśląc, że w ten sposób odpoczywamy. Często nawet jest tak, że niby szukamy rozwiązania na nasze bolączki czytając mądre książki o rozwoju, ale nigdy nie wcielamy tej wiedzy w życie, co sprawia, że nauka staje się kolejną tanią rozrywką dla naszego mózgu lecz o znacznie lepszej reputacji niż skrolowanie.

15-21.06 Poniedziałek. Pilnowanie się i wsłuchiwanie w organizm jest trudne. Jedzenie na 80 % da się wyczuć, jest taki moment, że po prostu zauważa się w trakcie jedzenia, że to już, przychodzi taka cicha myśl „już starczy”. Ale to subtelne uczucie walczy z hałasem pysznego jedzenia, wieloletnich przyzwyczajeń i naciskiem z otoczenia, bo „przecież nie zostawisz takiego niedojedzonego”. Doprowadziliśmy do takiej sytuacji, że nawet jak już wiemy, że nie powinniśmy dokańczać posiłku z powodu już pełnego żołądka, to i tak dojadamy, bo „nie wypada” zostawić. Na pewno  przydaję się tutaj asertywność i umiejętność stawiania granic, które na szczęście można nabyć. Jeśli o skrolowanie chodzi, wystarczy zająć głowę czymś innym i starać się nie myśleć o telefonie. Kiedy idę się przewietrzyć z samego rana (jeden z pierwszych nawyków tu opisanych) staram się zostawić telefon w domu, albo nie wyciągam go z kieszeni, nawet by zobaczyć godzinę. Muszę się jednak trochę pilnować, bo włączenie apki to tylko dwa kliknięcia, czyli kilka sekund, więc mamy („my” bo wiem, że nie tylko ja skroluję) bardzo mało czasu na reakcję i dobrze by było mieć nawyk braku negocjacji z samym sobą, który jest potrzebny także do wstawania równo z budzikiem. Brak negocjacji, brak przestrzeni dla umysłu na podsuwanie propozycji, wymówek, czy szalonych pomysłów typu „zjedzmy wszyyyystko skrolując socialki!”.

Czwartek. Nie wiem jak to napisać. Muszę jakby walczyć ze sobą, żeby chciało mi się wykonać nawyk, którykolwiek, który został wdrożony od początku tego przedsięwzięcia. Po dwóch miesiącach umysł zaczął się buntować. Jest to ciekawe zjawisko, bo bez wprowadzania kolejnej zmiany, nagle ciężko jest mi wstać z budzikiem, mimo, że staram się sypiać nawet ponad 7 godzin. Skrolowanie woła o atencje bardziej niż kiedykolwiek – a może zwyczajnie teraz zacząłem to zauważać, a wcześniej po prostu chwytałem za telefon i przeglądałem. Na szczęście wychodzenie rano na świeże powietrze i rozruch pozostają, chyba, że wstanę za późno i nie mam czasu na ruszanie się (tak jak to miało miejsce na przykład dziś rano), wtedy ćwiczę później w wolnej chwili, bo jednak czuję dyskomfort, że czegoś nie zrobiłem, a powinienem.

Przypomniałem sobie jak dziadek kiedyś mi opowiadał jak nauczył się punktualności. Codziennie o konkretnej godzinie wrzucał do miski 1 ziarenko grochu. A jest to nic innego jak nawyk. Jeden bardzo mały nawyk powtarzany codziennie, buduje tożsamość, buduje zaufanie do samego siebie. Bo jeśli obiecałeś sobie, że będziesz wrzucać jedno ziarenko grochu do miski, codziennie o tej samej godzinie i faktycznie to wykonujesz, bo jest to na tyle mała czynność, że nie masz żadnej wymówki, żeby tego nie robić, to znaczy, że spełniasz obietnicę. A jeśli potrafisz dotrzymać tak małej obietnicy, na pewno poradzisz sobie z większym zobowiązaniem.

Sobota. Mam wrażenie, że mój organizm zaczął totalnie odmawiać posłuszeństwa. Nie wstałem z budzikiem i nie miałem czasu na poranne czynności. Między innymi nie zjadłem przed wyjściem z domu i moje śniadanie odbyło się dopiero w południe. Do tego totalnie na nic nie mam ochoty, najlepiej jakbym cały dzień spał. Ogólnie jest masakra. Ale jest tego i plus, który mi się posklejał w głowie. Bo zanim zacząłem ten projekt, o którym mowa tutaj od dwóch miesięcy, to wydaje mi się, że większość dni wyglądała właśnie tak, albo przynajmniej podobnie. Wstawanie w ostatnim momencie, szybkie ogarnięcie i wyjście z domu, popołudniowe śniadanie, brak chęci do czegokolwiek, zmęczenie, rozdrażnienie, głód, bo cały czas coś bym jadł, ociężałość (poranny rozruch jest jednak potężną czynnością). Mając za sobą te miesiące pracy i to dzisiejsze przypomnienie stwierdzam, że jednak wstawanie z budzikiem o 5:30 nie jest jednak takie złe.

22-28.06 Środa. Ostatnie dni były tragiczne pod kątem wstawania z budzikiem, bo zamiast o 5:30 wstawałem dopiero koło 7, raz nawet o 8. Rozum oczywiście toczył swoją batalię – „nie wstaję zgodnie z założeniami, jestem słaby, nic nie potrafię poprowadzić tak jakbym chciał”. Zacząłem sobie wytykać, znaczy odpowiednio wcześniej zdałem sobie z tego sprawę i tak naprawdę te wszystkie myśli działały niejako w tle. „Widziałem” je i starałem się nie zwracać na nie uwagi, ale mimo wszystko dało się odczuć gorsze ogólne samopoczucie. A nie ważne dla mózgu było to, że pozostałe nawyki zostały wykonane mimo wszystko. Myślę, że to jest ten moment, w którym ludzie sobie odpuszczają swoje działania (bez względu na ich tematykę – czy to założenie nowej firmy, napisanie książki, czy jak w moim przypadku „nauka dyscypliny”), bo już „przegrali”, więc nie ma co ciągnąć dalej tematu. W takim momencie motywacji nie ma, a jeśli polegamy właśnie na niej, to nasze założenia lecą od razu do kosza. Dyscyplina jest wtedy, kiedy robimy rzeczy pomimo braku chęci ich wykonania. Gdy w naszym organizmie pojawia się, zapewne znane wszystkim, napięcie, taki bunt, niechęć na tą konkretną rzecz. Wtedy właśnie, trzeba działać. A jak się nie powiedzie w danym momencie, to nie odpuszczamy i robimy kolejnym razem. Nasz umysł cały czas się uczy. Jeśli przy takim napięciu odpuścimy, tematem lekcji jest „Im bardziej się napnę, zestresuję, tym większa szansa, że organizm odpuści sobie działanie.”, co powoduje coraz większe spięcia przy kolejnych próbach. Natomiast gdy wykonamy czynność podczas napięcia, umysł widzi, że nie ma co się tak blokować,  bo organizm i tak zrobi robotę, więc z czasem ten ścisk będzie mniejszy. To trochę jak z lodowatym prysznicem czy kąpielą. Na początku jak się do tego zabierałem cały drżałem na samą myśl, że chłód cieczy może spłynąć po mojej skórze. Z czasem zimny prysznic wcale nie stał się przyjemniejszy czy łagodniejszy. Umysł doskonale zdaje sobie sprawę, że za chwilę będzie musiał zawalczyć o życie, ale łatwiej przychodzi działanie mimo tego „krzyku” rozpaczy. Rób mimo braku chęci, a krok po kroku dojdziesz do momentu, gdzie nie będziesz mógł się doczekać kiedy znowu lekko prześlizgniesz się przez to umysłowe napięcie.

Przytoczę teraz 7 japońskich zasad, dzięki którym dyscyplina staje się łatwiejsza do zrozumienia i pomagają mi nie tylko w mojej „nauce dyscypliny”, ale i ogólnie iść przez życie (o niektórych już wspomniałem w tych notatkach):

Kaizen – to ciągłe doskonalenie metodą małych kroków, być codziennie o 1% lepszym.

Shoshin – umysł początkującego – idea zachowania pokory i ciekawości kogoś kto ciągle się uczy.

Gaman – wytrwałość, zdolność do znoszenia dyskomfortu.

Shuhari – 3 etapy mistrzostwa, Shu – przestrzeganie zasad, Ha – łamanie zasad, Ri – wykraczanie poza nie.

Ichigo Ichie – tu i teraz, każda chwila jest unikalna, niepowtarzalna, więc bądź obecny i doceniaj co masz.

Wabi Sabi – piękno w niedoskonałości, nie bądź idealny, akceptuj swoje potknięcia.

Ikigai – oznacza „powód do życia”. To filozofia odnajdywania głębokiego sensu, szczęścia i motywacji w codziennym wstawaniu z łóżka.

Sobota. Myślę, że to wstawanie o 5:30, odeszło w niepamięć dla mojego umysłu. Może raz udało mi się to zrobić w ostatnim czasie. Mimo wszystko wstaję przed 7 (także w wolne dni), bardziej wypoczęty, bo nauczyłem się chodzić wcześniej spać, lecz niestety cierpią na tym poranne nawyki, bo nie mam kiedy ich wykonać. Z jednej strony mam wrażenie, że zawaliłem całe to wdrażanie dyscypliny. Z drugiej jednak strony, łatwiej mi przychodzi wykonywanie zadań, których nie bardzo mam ochotę wykonywać. Wiem, że to doświadczenie nie poszło w las, ponieważ, po pierwsze, cały ten tekst to pokazuje – piszę. Raz mniej, raz więcej, co  dzień lub z przerwami, ale piszę. A po drugie, udowodniłem sobie, że potrafię wstawać na zawołanie budzika, nawet o 5:30, że mogę się rano rozruszać i zaczerpnąć świeżego powietrza. Teraz nawet jeśli uważam, że się cofnąłem w rozwoju, to wiem, że rozwój nie jest prostolinijny. To jest bardziej jak spirala – niby się cofasz, ale i tak jesteś poziom wyżej.

Doszedłem do wniosku, że nie brałem do tej pory pod uwagę czynnika zewnętrznego jakim jest środowisko. Mocno starałem się, co myślę, że i tak mi wychodziło, zmienić swój sposób funkcjonowania myśląc, że to wystarczy. To doświadczenie pokazało mi jak się myliłem. Dobrym przykładem jest chęć wcześniejszego chodzenia spać. Chcieć można, jak jest się samemu w miejscu zamieszkania, to może być to stosunkowo proste, ale jeśli są inne osoby w domu, którym nie można odmówić swojej uwagi, tworzą się schody utrudniające wykonania zamierzonej czynności. Na szczęście swoją postawą też można wpłynąć na inne osoby, żeby to one chodziły spać wcześniej, albo przynajmniej dały spokój nam. Niestety wymaga to czasu. Raz mniej, raz więcej, ale jest to czynnik niezbędny dla każdej zmiany. W samotności, w odosobnieniu, tak jak żył Miyamoto Musashi, łatwiej jest skupić się na sobie i wprowadzać zmiany , niż kiedy musimy dostroić tempo rozwoju nie tylko do samych siebie ale swoich towarzyszy z najbliższego środowiska. Czasem niestety może być tak, że nasza ewolucja nie będzie chętnie widziana w naszym otoczeniu i przyjdzie moment decyzji, czy chcemy dalej zmieniać siebie i swoje życie, czy jednak zostawiamy jak było, żeby nie stracić „swoich” ludzi.

29.06 – 5.07 Czwartek. Czuję, że prawie wróciłem do ustawień fabrycznych. Przestałem wykonywać w zasadzie wszystkie poranne czynności. Nie wiadomo czemu. Samo po kolei odchodziło i zanim się obejrzałem byłem o krok od punktu wyjścia. Dziś wstałem o 6:30, przewietrzyłem się, poćwiczyłem teraz siedzę i piszę. Podczas rozruchu wpadła mi do głowy jedna myśl. Zastanawiałem się z czym mogą być związane moje niepowodzenia, słomiany zapał czy brak dyscypliny / konsekwencji w działaniu. Odpowiedź przyszła ciekawa. W przeciągu mojego życia, zawsze lub w znacznej mierze, moje sukcesy spotykały się z brakiem zrozumienia, poklasku, w sensie, nie były one uważane za coś ważnego. Możliwe, że mimowolnie przyjąłem to za normalne, że moje sukcesy / działania nie mają znaczenia, więc organizm stwierdził, że skoro i tak nic nie ma sensu, to po co się przeciążać. Umysł nie jest stworzony do wielkich rzeczy. Jego podstawowym zadaniem jest przetrwanie, pozostanie w bezpiecznych, znanych warunkach. Po co więc się wychylać? Nawet sobie nie wyobrażamy jak bardzo słowa czy zachowania ludzi z naszego środowiska wpływają na nas w czasach dzieciństwa, skoro w dorosłym życiu też wprowadzają zamęt. Potem to się ciągnie za nami jak jakiś rzep i zamiast czerpać z życia to się zastanawiamy dlaczego nie możemy ruszyć z miejsca, albo czemu innym wychodzi, a nam nie. Można czytać stosy mądrych książek i rozmawiać z ludźmi, ale są pewne rzeczy, których nie przeskoczymy, do których sami musimy dojść, dojrzeć, które musimy przepracować. Jak tak teraz myślę… trochę masakra, że można przeżyć całe swoje życie, nie wiedząc tak naprawdę z jakich powodów nie podejmowało się lub porzucało czynności, które tak naprawdę bardzo chcieliśmy, by znajdowały się w naszym życiu. I żadne perfekcyjne plany działań nie pomagały.

Jakiś czas temu pomyślałem, że jeśli ten dokument osiągnie 10 pełnych stron tekstu, słowa te ujrzą światło dzienne na mojej stronie czy blogu w Internecie. Myślę, że nie tylko ja się borykam z podobnymi przeżyciami. Może te słowa komuś pomogą w jakiś magiczny sposób, kto wie. Minęło trochę ponad 2 miesiące, od pierwszych słów w tym dokumencie. Na początku były to obserwacje stricte dotyczące „nauki dyscypliny” i nawyków. Z czasem jakby się otworzyłem i  zacząłem wypluwać tu swoje przemyślenia, bardziej lub mniej powiązane z początkową tematyką, ale mimo wszystko jest to w miarę spójny tekst, w kategorii dziennika. Tak więc wybiło 10 stron, czas zacząć ogarniać rzeczy potrzebne do bloga.

6-12.07 Środa. Jestem w punkcie wyjścia. Wcześniej pisałem o spirali, że tak naprawdę nigdy nie cofamy się do tego samego punktu i takie tam, ale teraz totalnie tego nie czuję. Niby widzę po sobie, że chodzę spać wcześniej, wstaję wcześniej, może nie równo z budzikiem, ale nie później niż w okolicach godziny 8. Czuję się totalnym przegrywem, bo znowu załącza się myślenie: „jak mam cokolwiek zmienić w życiu, skoro nie potrafię utrzymać tej determinacji, nie mogę doprowadzić dzieła do końca?” (swoją drogą fajne w prowadzeniu dziennika jest to, że jak wylewam swoje myśli, w tym wypadku na wirtualny papier, to na te pytania przychodzą ciekawe odpowiedzi). W pytaniu był zawarty jakiś koniec. Jaki „koniec”? Ważne jest, żeby sobie uświadomić, że w samorozwoju nie ma końca. My, jako ludzie,  nawet świadomie nie chcemy dotrzeć do jakiegoś punktu i w nim pozostać, tylko chcemy się cały czas rozwijać. W myśl wymienionej już wcześniej filozofii japońskiej – na podstawie której w zasadzie wystartowałem z tym, nazwijmy to, projektem – Kaizen. Bądź jutro o 1% lepszą wersją siebie niż jesteś dziś. Lepszym od siebie, dlatego możemy rozwijać się bez przerwy, nie patrząc na to co robią inni, co świat zewnętrzny o nas myśli. Zabawne, pisząc to poczułem przypływ motywacji. Może i nie jest ona najlepszym paliwem do działania, bo jest tylko chwilowa, ale czasem jest potrzebna, żeby chociażby wyjść z dołka emocjonalnego, by móc wzmocnić swoje systemy działania, które zapobiegną wpadaniu w taką dziurę żalu do siebie i narzekania, że jestem za słaby.