Dokkōdō

Co to jest Dokkōdō?

Martwimy się rzeczami, na które nie mamy wpływu. Denerwujemy się różnymi sytuacjami spoza zakresu naszej sprawczości. Nieustannie narzekamy, irytujemy się, rozmyślamy nad sprawami, które wcale nie powinny zaprzątać nam głowy. Często słyszymy „odpuść”, ale z jakiegoś powodu nie potrafimy. Ta zasada jest fundamentalna, bez niej nie pójdziemy dalej (myślę, że właśnie dlatego Miyamoto Musashi napisał to, jako pierwszy punkt).

Zaakceptowanie czegoś nie jest równoznaczne z odpuszczeniem sobie, olaniem i stwierdzeniem, że „teraz to mnie to już nie rusza i nie interesuje” (bo to często jest zwyczajne okłamywanie siebie). Wręcz przeciwnie, akceptacja to podejście do tematu na chłodno, z dystansem. Zauważenie danego problemu, bycie obecnym z nim. Akceptacja to takie odczepienie się od emocjonalnej kotwicy, która sprawia, że czujemy się w jakimś sensie ofiarą sytuacji.

Kiedy zaakceptujesz, przestaną Cię trzymać wrogość i żale. W końcu możesz racjonalnie pomyśleć co zrobić i poczynić jakieś kroki. A jeśli nic nie da się zrobić, bo takie przypadki też się w życiu zdarzają, to przynajmniej nie będziesz więźniem emocjonalnym i będziesz mógł iść w innym kierunku.

W obecnych czasach wszystko chce przykuć naszą uwagę. Jak najłatwiej to zrobić? Oferując wszechobecny dostęp do dopaminy. Sięgamy po przyjemności dla nich samych, żeby poczuć się dobrze, żeby uciec od rzeczywistości, żeby się odprężyć, bo tak robią wszyscy.

Ta zasada mówi wprost, by zaprzestać zadowalać się pustymi rozrywkami takimi jak skrolowanie mediów społecznościowych. Marnujemy w ten sposób nasze dwa najcenniejsze zasoby – czas i energię. Nie możemy roztrwaniać tego, co jest nam dane, lecz wykorzystywać do doskonalenia siebie i rozwiązywania zadań / problemów dnia codziennego.

Zachowuj zimną krew w każdej sytuacji. Nie jesteś swoimi emocjami, tylko je odczuwasz, więc nie daj im przejąć kontroli nad swoimi zachowaniami. To nie znaczy, że teraz nie wolno okazywać emocji, po prostu nie podejmuj decyzji na gorąco. Emocja z definicji jest krótką, automatyczną REAKCJĄ na bodziec. Harmonia pojawia się wtedy, gdy dasz jej możliwość i przestrzeń, którą Miyamoto Musashi nazywał pustką.

Samo zatrzymanie się i nazwanie emocji w danej sytuacji pozwala ją skontrolować. Jak to było powiedziane w jakimś filmie: „jeśli znasz imię demona, masz nad nim władzę”. Nie ma czegoś takiego jak złe czy dobre emocje, tylko dawka czyni truciznę. Lęk jest dobry, bo wiesz, że należy zachować ostrożność w danej sytuacji, ale może przerodzić się w strach, który paraliżuje i nie pozwala na działanie. Z drugiej strony odwaga, pozwala na działanie mimo lęku, lecz może się przerodzić w zuchwałość, przez którą będziesz „pchać ręce w ogień”.

W tej zasadzie nie chodzi o umniejszaniu sobie w czymkolwiek, czy zastanawianiu się „co myślą o mnie inni”. Wręcz przeciwnie. Mówi, by być dla innych ludzi, służyć pomocą. Być częścią czegoś większego, jakiejś społeczności. Nie jesteś pępkiem świata.

Otwórz umysł, zauważ jak działa świat, jakie są prawa natury. Zwróć uwagę na swoje ego i nie daj mu przejmować kontroli. Rozwijaj się, swoje umiejętności i wykorzystuj to, co potrafisz, jako wkład w rozwój wspólnoty. Zamiast tracić energię na niepotrzebny stres związany z podejściem „muszę być najlepszy”, wykorzystaj ją do podejścia „umiem / uczę się czegoś i pozwoli mi to wspomóc mój świat”. Na zasadzie – każdy człowiek jest kroplą w morzu, ale bez tych kropli nie byłoby morza. To my tworzymy ten świat, więc rozwijając siebie sprawmy by był jak najlepszy / najpiękniejszy.

Nie chodzi o to, by przestać mieć pragnienia. Bardziej o to, by przerzucić swoje skupienie z nich na swoje życie codzienne, na te wszystkie drobne czynności, które wykonujemy każdego dnia. Pomoże to w uziemieniu się, łatwiej jest docenić to, co się już ma, aniżeli żyć wielką wizją, mającą przyjść dopiero za jakiś czas. Pozwala na odejście od tego wyścigu szczurów, powodującego ciągłą frustrację, że jeszcze nie jesteśmy w miejscu, w którym byśmy chcieli. To podejście uczy jak cieszyć się obraną drogą i procesem, nie tylko końcowym wynikiem, co pozwala zachować większy spokój i radość z wykonywanych czynności. Widząc drogę łatwiej jest zaadaptować się do ewentualnych przeszkód.

To chyba zrozumiałe. Nie żałuj już wykonanych akcji, zostaw je tam gdzie zostać powinny – w przeszłości. Możesz skupić się na naprawie jakiegoś błędu, ale jeśli z czymś nie da się nic zrobić, to po co o tym nadal myśleć i żałować? W obu przypadkach nie pozostajesz myślami z tyłu tylko idziesz na przód.

Jeśli zazdrościsz czegoś komuś, to znaczy, że nie wierzysz, że sam możesz to osiągnąć. Brak zazdroszczenia to brak porównywania się, a bez porównywania się z innymi jesteś w stanie w końcu zwrócić uwagę na siebie, na swoje cele i umiejętności. Gdy już patrzysz na siebie, starasz się stawać lepszym każdego dnia, bez żadnych wyścigów z innymi ludźmi.

Jeśli będąc w związku jesteś zazdrosny o kogoś, to zwyczajnie nie potrafisz zaufać tej drugiej osobie. Bez zaufania bez przerwy rozprawiasz o tym, czy przypadkiem nie jesteś zdradzony, czy ktoś nie planuje na Twoją niekorzyść. Od nadmiaru myśli można zwariować, więc lepiej skupić się na sobie. Zdrada, jaka by ona nie była, pokazuje tylko, że dany człowiek nie był dla Ciebie. I w tym miejscu ta zasada łączy się z kolejną.

Nie chodzi tutaj o brak uczuć, o zamknięcie się na emocje czy inny dystans. Chodzi o to, by pozwolić komuś odejść. To się łączy z punktem 6 mówiącym o braku żalu. Nie żałuj rozłąki, bo to nieodzowna część życia, naturalny porządek. To tak jakby być smutnym z powodu słońca schowanego za chmurami i padającego deszczu. Coś przemija, coś przychodzi. W przyrodzie nie ma zastoju, jest ciągły ruch.

Po co jest narzekanie? To tylko informowanie świata o tym jak bardzo jest Ci obecnie niewygodnie. Takie użalanie się nad sobą, którym sytuacji nie zmienisz. Zmiana to praca, którą trzeba wykonać, a narzekanie, to pasywne czekanie, aż samo się zmieni.

Uraza, obrażanie się, jakieś pretensje do siebie czy innych? To trucizna, która zadaje cierpienie Tobie. Ego podpowiadające Ci, że robisz dobrze w ten sposób, że to taka linia obrony. Tak naprawdę w ten sposób maskujesz swoje kompleksy. Uświadom sobie, że nie masz wpływu na życie innych ludzi.

Z takim myśleniem oszczędzisz sobie mnóstwo energii i czasu. Bez uraz i narzekań życie jest zwyczajnie łatwiejsze i spokojniejsze, a tego właśnie wszyscy szukamy nie wiedząc, że sami to od siebie odpychamy.

Miłość jest piękna, daje siłę i ukojenie, ale nawet ona może być czynnikiem, przez który upadniemy. Mimo, że jest to potężne uczucie powinniśmy rozgraniczyć je z własnym rozwojem. Budując siebie równocześnie budujesz związek wsparty na solidnych filarach. Gdy zatracasz się w miłości do drugiej osoby, zapominasz o sobie i swoich potrzebach stajesz się nijaki. Poświęcając swój rozwój pokazujesz, że nie można na Tobie polegać, bo nie masz postawionych konkretnych granic, zawsze jesteś na każde zawołanie. Nie masz swojej tożsamości, bo jest nią Twój partner.

Podobnie z pożądaniem, gdy rzucasz wszystko, bo się trafiła okazja na tiru riru. Ten zwierzęcy instynkt jest potrzebny w życiu, bo bez niego nie potrzebowalibyśmy znaleźć partnera, ale mamy też rozum i nie zawsze, gdy pojawi się uczucie pożądania trzeba za nim iść. To właśnie przez to często powstają przemoc, konflikty, zdrady i nadużycia. Nie musisz wyzbywać się żądzy, wystarczy, że nauczysz się naciskać hamulec wtedy, kiedy jest to potrzebne.

Preferowanie czegoś lub nie wiąże się z pewnym ładunkiem emocjonalnym powiązanym z daną rzeczą lub sytuacją. Gdy do gry wchodzą emocje nie można mówić o obiektywizmie. W takim wypadku przywiązujemy się do pewnego stanowiska, zamykamy nasz umysł i często ciężko jest przyjąć odmienne postrzeganie innych, przez co powstają konflikty. Zaczynamy oczekiwać zamiast akceptować. W przypadku braku preferencji rozwijamy zdolność do bardziej obiektywnego patrzenia na świat, co pozwala doceniać życie takim, jakie jest.

Nie chodzi o to, żebyś teraz przestał mieć preferencję na jakikolwiek temat, tylko, byś otworzył umysł, i zastanowił się nad krytyką swojej ulubionej kanapki, zamiast jest bronić tylko dla tego, że ją lubisz.

Nie chodzi o to by nie dbać o swoje miejsce zamieszkania. Tutaj znowu jest mowa o akceptacji. Nie ważne jest gdzie się znajdujesz w danym momencie. Wykorzystaj możliwości płynące z tego miejsca. Doceń to, co masz. Oczywiście zawsze możesz mieć lepiej, ale zanim to lepiej nastąpi, naucz się odnajdywać dom w sobie, dzięki czemu lepiej zaadaptujesz się do każdej zmiany. A jak już naprawdę nie potrafisz mieszkać w konkretnym miejscu, pomyśl o przeprowadzce. Pamiętaj jednak, że bez odnalezienia akceptacji i docenienia, nawet w najlepszym domu nie zaznasz spokoju, bo zawsze znajdziesz coś, co będzie przeszkadzać albo nie będzie pasować.

Chodzi o to, by nie szukać w jedzeniu przyjemności, to jest tylko paliwo dla naszego organizmu. Zwłaszcza w obecnych czasach wyszukujemy niesamowitych smaków i jesteśmy w stanie zapłacić dużo, żeby móc spróbować czegoś konkretnego. Powinniśmy skupić się na tym, aby jedzenie nam pasowało, było zdrowe i odżywcze, reszta ma mniejsze znaczenie.

Miyamoto Musashi odznaczał się wyjątkowym minimalizmem. Uważał, że im więcej rzeczy posiadasz, tym jesteś cięższy, czyli wolniejszy, mniej mobilny, czyli łatwiej jest Ci zginąć. Obecnie nie mamy takich dylematów, jednak zasada ta może znacząco zmienić to, w jaki sposób żyjemy. Im więcej posiadamy rzeczy, tym bardziej zagracony mamy dom, a im bardziej dom zagracony tym większy chaos w nim panuje, a jak w domu panuje chaos, to i pośrednio panuje w naszym życiu. Czysta przestrzeń to nie sprzątanie samo w sobie. To też odrzucanie niepotrzebnych nam rzeczy. Te wszystkie przydasie, których nigdy nie używamy i prawdopodobnie nie użyjemy, i tylko zawalają miejsce. Ubrania, w których nie chodzimy, bo się nam znudziły, albo zwyczajnie mamy ich za dużo. Przedmioty, których zwyczajnie szkoda nam wyrzucić, albo nie wypada tego zrobić z jakiegoś powodu.

Otaczanie się nadmiarem rzeczy wprowadza w nas dysharmonię, często nieumiejętność podejmowania decyzji, bo nie potrafimy wybrać nic konkretnego. Uporządkuj swoje miejsce, a poczujesz większy spokój i lekkość.

Często nie potrafimy zaufać własnemu wewnętrznemu głosowi, który chce nas popchnąć w świetlaną dla nas przyszłość. Nawet nie słyszymy, co do nas mówi, bo naszą uwagę absorbują przesądy, porady innych, wiara czy strach.

W tej zasadzie chodzi jedynie o to, by zacząć wierzyć w siebie, w swoje umiejętności, nie zwracać uwagi na krzyki czy mądrości innych. Czujesz i wiesz, że chcesz coś zrobić, po prostu zrób, nim dotrze do Ciebie, że to „bez sensu” (w sensie takim, że ktoś lub coś Cię przekona, że to nie ma sensu). Mam tylko nadzieję, że nie muszę dodawać, żeby te czyny były zgodne z prawem i moralnością…

Musashi pisze o broni, ponieważ w jego czasach miecz dawał mu możliwość do przeżycia. A że jednocześnie dało się korzystać z jednego miecza naraz (lub z dwóch, jak sam nauczał), to większa liczba mieczy była zbędna – zgodnie z zasadą 14.

Nas obecnie tyczy się to samo, może nie pod kątem posiadania broni, lecz innych przedmiotów użytkowych. Na przykład jak masz dwa rowery, to po co Ci ten drugi, skoro jednocześnie możesz jechać tylko na jednym. Posiadamy ogromne ilości wszystkiego, co wprowadza nam chaos do życia, ale to już opisuje zasada 14.

Tu podobnie jak przy poprzednim punkcie. Ronin żył w bardzo burzliwym okresie pełnym rozlewu krwi. Każdy dzień mógł być jego ostatnim. Stąd ta zasada, bez strachu przed śmiercią mógł skupić się na rozwijaniu swoich umiejętności i życiu w pełnej harmonii, co pozwalało mu na sprawniejsze pokonywanie przeciwności. Można się pogodzić, zaakceptować, że taka jest kolej rzeczy, ale nie rozmyślać o tym bez końca.

Tak samo w naszych czasach, zamiast żyć w strachu lepiej jest zaakceptować to, na co nie mamy wpływu i dbać o to, nad czym mamy sprawczość, rozwijać i zmieniać to, co pomoże nam żyć jak najdłużej i jak najlepiej.

Można też delikatnie zmienić znaczenie śmierci. Żeby przekształcić swoją tożsamość, nasze stare JA musi w jakimś sensie umrzeć. Można więc interpretować tę zasadę pod kątem braku lęku przed transformacją.

Praca dla samego bogactwa (w kontekście materialnym) to jak próba zapełnienia dziurawego mieszka. Zawsze będzie za mało i nigdy nie uda się tego wypełnić. Większe bogactwa materialne są równe z posiadaniem większej liczby rzeczy = patrz zasady numer 16 oraz 14.

Tę zasadę należałoby nagiąć pod kątem tego, w co wierzymy. Autor był Japończykiem, więc pisał o Kami – Bóstwach w religii Shinto i Buddzie. Nie zmienia się jednak to, co chciał przekazać.

Otóż wiara w swojego Boga to jedno, lecz czekanie aż to On coś zmieni w naszym życiu mijało się z celem. Musashi chciał przekazać w ten sposób, byśmy nie czekali na cud, tylko, żebyśmy byli kowalami swego losu. Że sprawczość naszego życia, leży tylko i wyłącznie w naszych rękach, a wiara jest po to by nas strzec i wspomagać nasze wybory i czyny.

Honor to najważniejsza cecha, jaką posiadali samurajowie. Wtedy nie potrzebne były żadne pisma, potwierdzenia, czy inny rodzaj kontroli. Jak samuraj dał słowo, bezwzględnie go przestrzegał, choć u Miyamoto Musashiego było to kwestionowane przez innych ludzi, na skutek jego sposobu działania.

Zasada ta jest trochę takim podsumowaniem poprzednich. Żyj tak byś mógł z uniesioną głową i uśmiechem na twarzy patrzeć w lustro, żebyś nie musiał się wstydzić, ani żałować. Abyś potrafił akceptować kolej rzeczy i przede wszystkim wierzył i ufał sobie samemu, bo Ty budujesz swoje życie krok po kroku, swoimi decyzjami. Najprościej mówiąc – żyj godnie.

Gdy obierzesz jakiś cel, nie rezygnuj z niego, kiedy pojawią się trudności, a pojawią się zawsze. Za cokolwiek byś się nie zabrał, dojdziesz w końcu do momentu, kiedy te przeszkody wystąpią i będziesz musiał się z nimi uporać, tak działa rozwój. Bez tego stoimy w miejscu.

Ludzie, którzy uważają, że nie mają celu w życiu przestają wykonywać daną czynność, kiedy zrobi się trochę trudniej, zabierają się za kolejną i robią to samo. Są jak żaglówka na środku oceanu bez wyznaczonego kursu. Gdzie zawieje, tam popłyną. Aby osiągnąć jakiś cel, trzeba wytrwale płynąć w jednym kierunku.

Skoro już wiesz, że na samym wietrze nie dopłyniesz tam gdzie chcesz, musisz znaleźć alternatywę, która Cię tam zaprowadzi. Zajrzyj tutaj, a dowiesz się, o czym mówię.

Są to zasady człowieka, który żył na przełomie XVI i XVII wieku. Miyamoto Musashi był roninem, czyli samurajem bez pana, nie miał więc obowiązków, ani przywilejów, a co za tym idzie nie posiadał majątku. Życie spędził w podróży doskonaląc sztukę miecza i strategii, później także sztukę poezji i malarstwa. Wygrał ponad 60 pojedynków na śmierć i życie, co oznacza, że był wybitnym szermierzem. Stworzył szkołę walki dwoma mieczami jednocześnie – „niten’ichi-ryū”, co oznacza „styl – dwa nieba jako jedność”. Na końcówce swojego żywota spisał wszystko co wie na temat strategii i zatytułował to dzieło „Gorin-no Sho”, czyli „Księga Pięciu kręgów”, a ostatnie słowa jakie przelał na papier to właśnie te 21 zasad mówiące o tym w jaki sposób funkcjonować w ciągu swojego życia i nazwał to Dokkōdō. Jego niezwykle zdyscyplinowana natura po dziś dzień uznawana jest za legendarną. Pozwoliła mu przeżyć godne w jego mniemaniu i honorowe życie.

Po rozwinięciu punktu na liście widnieje wyjaśnienie jak ja rozumiem daną zasadę. Nie musimy sztywno się ich trzymać, ponieważ Musashi żył w zupełnie innych warunkach niż my teraz, nie zmienia to jednak faktu, że mogą być doskonałym drogowskazem dla ludzi nawet w obecnych czasach.

Przewijanie do góry